Żniwiarze (Erntelied)
Pieśń Erntelied (Pieśń żniwiarzy) powstała w maju 1816 roku, gdy młody Schubert intensywnie komponował w domu rodzinnym w Wiedniu.
Utwór opiera się na sielankowym wierszu, który napisał Ludwig Christoph Heinrich Hölty (1748–1776) w 1773 roku. Przedstawia on idylliczną scenę żniw: dźwięk sierpów, śpiew dziewcząt, pracę chłopów, wspólne biesiadowanie i radość po skończonej pracy. To typowy przykład niemieckiej poezji sielankowej końca XVIII wieku.
Opublikowano ją dopiero w 1850 roku, a dziś należy do mniej znanych, lecz urokliwych pieśni Schuberta.
(Kliknij aby zobaczyć nuty)
(Wersja KS)
Erntelied
Sicheln schallen,
Ähren fallen
Unter Sichelschall;
Auf den Mädchenhüten
Zittern blaue Blüten,
Freud’ ist überall.
Sicheln klingen,
Mädchen singen
Unter Sichelklang,
Bis, vom Mond beschimmert,
Rings die Stoppel flimmert,
Tönt der Erntesang.
Alles springet,
alles singet,
Was nur lallen kann.
Od Erntemahle
Isst aus einer Schale
Knecht und Bauersmann.
Jeder scherzet,
Jeder herzet
Dann sein Liebelein.
Nach geleerten Kannen,
Gehen sie von dannen,
Singen und juchhein!
Żniwiarze
Dźwięczą sierpy,
Z pełnią werwy,
Tną dojrzały kłos.
A na głowach dziewcząt
Barwne kwiaty zewsząd,
Wokół snopów stos.
Brzęczą sierpy,
Żnąc bez przerwy,
Słychać panien śpiew.
Już się słońce zniża,
Czas zabawy zbliża,
Szybciej krąży krew.
Wszyscy tańczą,
Wszyscy skaczą,
Minął znojny dzień.
Z jednej misy razem
Rolnik z gospodarzem
Zajadają się.
Każdy chłopiec
Pragnie pobiec,
Do dziewczyny swej.
Zaś po drugim dzbanie,
Ma już w swoim planie,
Wyznać miłość jej.
Sławek S.
