Wiosenna piosenka (Im Frühling)

Pieśń „Im Frühling” („Wiosną” lub tu „Wiosenna piosenka”) to jedno z bardziej lirycznych i refleksyjnych dzieł Schuberta, które powstało w ostatnich latach życia kompozytora — w 1826 roku. Autorem słów był Ernst Schulze, poeta romantyczny, którego twórczość Schubert bardzo cenił. Schulze zmarł młodo, a jego poezja — pełna melancholii, tęsknoty i kontemplacji natury — idealnie współgrała z nastrojem późnych pieśni Schuberta. Wiersz „Im Frühling” opowiada o wspomnieniach miłości, które budzą się na nowo wśród wiosennych krajobrazów, ale nie przynoszą ukojenia — raczej pogłębiają samotność.
Schubert skomponował pieśń jako utwór przekomponowany, co oznacza, że każda zwrotka ma inną muzyczną oprawę, dostosowaną do emocjonalnego tonu tekstu. Fortepian nie pełni tu roli akompaniamentu — jest równorzędnym narratorem, malującym pejzaże, nastroje i wewnętrzne stany bohatera. Melodia wokalna jest subtelna, pełna zawieszeń i delikatnych modulacji, które oddają wahanie między nadzieją a rezygnacją.
Choć tytuł sugeruje radość i odrodzenie, pieśń jest głęboko melancholijna. Wiosna nie przynosi ukojenia, lecz przypomina o utraconej miłości. To typowy zabieg romantyczny: natura jako lustro duszy, a piękno świata jako kontrast dla bólu wewnętrznego.