Pożegnanie z Ziemią (Abschied von der Erde)
„Abschied von der Erde” to utwór skomponowany przez Franciszka Schuberta w 1826 roku. Jest to jedyne dzieło Schuberta, które jest melodramatem, czyli utworem, w którym tekst jest recytowany, a nie śpiewany, przy akompaniamencie muzyki. Tekst wiersza został napisany przez Adolfa von Pratobevera. Wiersz ten jest refleksją nad życiem, radością i smutkiem, a także nad wiarą w Boga i nadzieją na lepsze jutro. Schubert skomponował muzykę do tego wiersza, tworząc melancholijną i refleksyjną atmosferę, która doskonale oddaje nastrój tekstu
(Kliknij aby zobaczyć nuty)
(Wersja KS)
Abschied von der Erde
Leb wohl, du schöne Erde,
Kann dich erst jetzt verstehn,
Wo Freude und wo Kummer
An uns vorüber wehn.
Leb wohl, du Meister Kummer,
Dank dir mit nassem Blick,
Mit mir nehm ich die Freude,
Dich lass ich hier zurück.
Sei nur ein milder Lehrer,
Führ alle hin zu Gott;
Zeig in den trübsten Nächten
Ein Streiflein Morgenrot.
Lasse sie Liebe ahnen,
So danken sie dir noch,
Der früher und der später,
Sie danken weinend doch.
Dann glänzt das Leben heiter,
Mild lächelt jeder Schmerz
Die Freude hält umfangen
Das ruh’ge klare Herz.
Pożegnanie z Ziemią
Żegnaj piękna Ziemio,
Teraz zrozumiałem już,
Gdzie radość i gdzie smutek
Przenikają się obok nas tuż.
Żegnaj, Mistrzu Smutku,
Ze łzami w oczach dziękuję,
Zabieram ze sobą radość,
Ciebie nie akceptuję.
Bądź tylko nauczycielem,
Prowadź wszystkich do Boga,
Pokaż w ciemnej godzinie
Promyk porannego słońca.
Pozwól ludziom doświadczyć miłości,
Wdzięczni ci za to będą,
I teraz i potem
Ze łzami ci podziękują.
A wtedy życie nabierze blasku,
Każdy ból spokojnie przejdzie,
Radość w sercach zagości
i w nich szczęście znajdzie.
Sławek S.
