Krzewy (Die Gebüsche)
Pieśń „Die Gebüsche” (D 646) powstała w styczniu 1819 roku i jest muzyczną interpretacją wiersza Friedricha von Schlegela. Wiersz ten został napisany w latach 1800–1801 i po raz pierwszy opublikowany pod koniec 1801 roku jako część zbioru „Abendröte”.
Schubert w tym okresie mieszkał w Wiedniu, gdzie dzielił mieszkanie ze swoim przyjacielem Johannem Mayrhoferem. Był to czas niezwykle intensywnej twórczości kompozytora – codziennie komponował od wczesnego ranka do południa. „Die Gebüsche” jest przykładem jego charakterystycznego stylu pieśniowego, w którym muzyka subtelnie podkreśla atmosferę i emocje zawarte w tekście.
Wiersz Schlegela opisuje tajemniczy, niemal mistyczny krajobraz, w którym dźwięki natury splatają się z duchową refleksją. Schubert oddał tę atmosferę poprzez delikatne frazy melodyczne i subtelną harmonię, tworząc pieśń o niezwykle introspektywnym charakterze
(Kliknij aby zobaczyć nuty)
(Wersja KS)
Die Gebüsche
Es wehet kühl und leise
Die Luft durch dunkle Auen,
Und nur der Himmel lächelt
Aus tausend hellen Augen.
Es regt nur eine Seele
Sich in des Meeres Brausen,
Und in den leisen Worten,
Die durch die Blätter rauschen.
So tönt in Welle Welle,
Wo Geister heimlich trauren;
So folgen Worte Worten,
Wo Geister Leben hauchen.
Durch alle Töne tönet
Im bunten Erdentraume,
Ein leiser Ton gezogen,
Für den, der heimlich lauschet.
Krzewy
Wiatr dmie chłodno i cicho,
Przez gęste mroczne knieje,
I tylko się niebo śmieje
Tysiącem jasnych oczu.
Wśród fal morskiego sztormu,
Gdzieś tam się dusza snuje,
A ciche słowa psalmu,
Wiatr w liściach podejmuje.
Tak fala fali mówi,
Gdzie duchy skrycie płaczą,
Tak słowo słowo goni,
Gdzie duchy się tłumaczą.
Przez wszystkie tony płynie,
Wśród barwnych ziemskich marzeń,
Ten jeden dźwięk ukryty,
Dla tych wtajemniczonych.
Sławek S.
