Gdy wieje wiatr (Beim Winde)
Pieśń „Beim Winde” – Gdy wieje wiatr, to jedno z mniej znanych, ale niezwykle subtelnych dzieł Franciszka Schuberta. Skomponował je w 1822 roku, w okresie intensywnej twórczości pieśniowej.
Tekst utworu napisał Johann Mayrhofer, poeta i bliski przyjaciel Schuberta, z którym współpracował przy wielu pieśniach. Pieśń została skatalogowana jako D 669 w katalogu Deutscha, który porządkuje dzieła kompozytora. „Beim Winde” to pieśń refleksyjna i liryczna, w której wiatr staje się metaforą niepokoju, przemijania i duchowej tęsknoty. Fortepian nie pełni tu jedynie roli akompaniamentu — ilustruje ruch wiatru, tworząc atmosferę ulotności i melancholii.
(Kliknij aby zobaczyć nuty)
(Wersja KS)
Beim Winde
Es träumen die Wolken,
Die Sterne, der Mond,
Die Bäume, die Vögel,
Die Blumen, der Strom,
Sie wiegen und schmiegen
Sich tiefer zurück,
Zur ruhigen Stätte,
Zum tauigen Bette,
Zum heimlichen Glück.
Doch Blättergesäusel
Und Wellengekräusel
Verkünden Erwachen;
Denn ewig geschwinde,
Unruhige Winde,
Sie stöhnen, sie fachen.
Erst schmeichelnde Regung,
Dann wilde Bewegung;
Und dehnende Räume.
Verschlingen die Träume.
Im Busen, im reinen,
Bewahre die Deinen;
Es ströme dein Blut,
Vor rasenden Stürmen
Besonnen zu schirmen
Die heilige Glut.
Gdy wieje wiatr
Śnią chmury wśród nieba,
I księżyc wśród gwiazd,
Ptak w liściach i drzewa,
Kwiat wonny i staw,
Kochają się, tulą,
W tle szept fali traw,
W spokoju śpią wiecznie,
W zroszonym mgłą gnieździe,
Gdzie cichy ich los.
Lecz nagły szmer liści,
Szum fal dynamiczny,
Zwiastują zbudzenie,
Gdyż czasem podmuchy,
Krewkiej wichury
Wyją niestrudzenie.
Z początku łagodnie,
Lecz wkrótce gwałtownie,
Świat cały zgarniają,
Marzeń pozbawiają.
Swą piersią waleczną,
Ochraniaj najbliższych,
Niech płynie twa krew,
Przez burzy krainę,
By w każdej godzinie,
Domowych strzec wrót.
Sławek S.
