Westchnienie (Seufzer)

Pieśń „Seufzer” (Westchnienie) (D.198) powstała 22 maja 1815 roku, do słów Ludwiga Hölty’ego. To liryczna kompozycja w tonacji g-moll, wyrażająca samotność i melancholię — typowe dla romantyzmu emocje, które Schubert mistrzowsko oddawał w swoich pieśniach.
Pieśń nie była publikowana za życia kompozytora — ukazała się dopiero w 1894 roku w ramach wydania „Schubert’s Werke” przez Breitkopf & Härtel. Nie należy do najczęściej wykonywanych utworów Schuberta, ale bywa ceniona przez znawców za czystość emocji i prostotę formy.
Ludwig Hölty zmarł młodo na gruźlicę, podobnie jak Schubert — ich biografie łączy tragiczna nuta, która rezonuje w pieśni.

(Kliknij aby zobaczyć nuty)

(Wersja KS)

Melodia + akompaniament
Akompaniament

Obraz wygenerowany z pomocą Microsoft Copilot

Seufzer

Die Nachtigall
Singt überall
Auf grünen Reisen
Die besten Weisen,
Daß ringsum Wald
Und Ufer schallt.

Manch junges Paar
Geht dort, wo klar
Das Bächlein rauschet,
Und steht, und lauschet
Mit frohem Sinn
Der Sängerin.

Ich höre bang
Im düstern Gang
Der Nachtigallen
Gesänge schallen,
Denn ach, allein
Irr ich im Hain.

Westchnienie

Słowika pieśń
Rozbrzmiewa gdzieś,
W upojnych trylach,
W spokojnych chwilach,
W wiosenny czas,
Radując nas

Dla młodych par
To losu dar,
Słuchanie śpiewu,
Strumyka szmeru,
Miłosnych słów,
Kochanków dwóch.

Ja idę sam,
Tą ścieżką tam,
Gdzie słowik śpiewa,
I smutek wlewa
Do duszy mej,
W godzinie złej.

 

Sławek S.