Start Pieśni Łabędzi śpiew (1828) D 957
Łabędzi śpiew – Schwanengesang (1828) D 957

Schwanengesang (Łabędzi śpiew) to cykl pieśni Schuberta opublikowanych już po śmierci kompozytora. W 1829 roku wydawca Tobias Haslinger zebrał  nie wydane pieśni do tekstów dwóch poetów: Ludwiga Rellstaba i Heinricha Heinego, oraz dodając pieśń do słów Johanna Gabriela Seidla, wydał je jako cykl, nadając mu ten dość pretensjonalny tytuł. Odróżnia to Schwanengesang od Pięknej młynarki i Podrózy zimowej, które to pieśni skomponowane zostały do tekstów jednego poety oraz stanowiły literacką i muzyczną całość zebraną przez kompozytora  i pomyślaną przez niego jako cykle. Tak przypadkowo zebrane przez wydawcę utwory  różnią się od siebie zarówno treścią jak i nastrojem. Pierwsze siedem pieśni to utwory do wierszy Ludwiga Rellstaba.
Liebesbotschaft (Poselstwo miłości) - wiersz poety został pomyślany jako hołd dla Ludwiga van Beethovena. Schubert natomiast nawiązuje tu do znanej już z Pięknej młynarki metafory strumienia lub potoku. W partii akompaniamentu słychać bystry nurt płynącej wody, której rwący pęd przynieść ma ukochanej pozdrowienia z daleka.
Krieger’s Ahnung (Przeczucie wojownika) - pieśń rozpoczyna się w rytmie żałobnego marsza, być może chciał tu kompozytor nawiązać do Eroiki Beethovena, swojego ukochanego mistrza. Zagubiony w myślach wojownik w przededniu bitwy przeczuwa  śmierć i jednocześnie przywołuje obraz swojej ukochanej.
Frühlingssehnsucht (Tęsknota do wiosny) - to opis wiosennej przyrody, kończący się przejmującą strofą tylko ty możesz obudzić wiosnę w mojej duszy. Tylko ty.
Ständchen (Serenada) - to z kolei chyba najbardziej popularna melodia Schuberta. Dawno już przeniknęła do kultury masowej, co jednak w niczym nie zaszkodziło pięknej melodii. Axel Munthe napisał : nie ma słodszej pieśni miłosnej niż Serenada.
Aufenthalt (Odpoczynek) - romantyczny krajobraz, szumiące rzeki, wysokie góry: to wszystko opisał Schubert melodią gwałtowną i surową. Trudno sobie właściwie wyobrazić odpoczynek w takiej scenerii, chyba, że ma się duszę romantyka.
In der Ferne (Z oddali) - pieśń uważana za najlepszą w tym cyklu pieśń do słów Rellstaba. Schubert zmienia prosty tekst poety o kolejnym wędrowcu o złamanym sercu w przejmujący hymn o losie człowieka w zetknięciu z okrutnym i bezlitosnym światem.
Abschied (Pożegnanie) - bohater wesoło i beztrosko żegna się ze swym miastem. Schubert zmieniając w ostatniej zwrotce tonację, subtelnie podkreśla, że to niewierność ukochanej była powodem tego pożegnania.